Archive

For the Fundusze emerytalne category

Problemy z tradycyjnym systemem gwarantowanych świadczeń emerytalnych

No Comments

W pierwotnym zamyśle celem programów emerytalnych byto wynagrodzenie tych pracowników, którzy przepracowali u tego samego pracodawcy minimum 25 lat. Rzeczą naturalną było więc oparcie wyliczania należnej emerytury na iloczynie pewnej części wynagrodzenia pracownika i liczby przepracowanych przez niego lat. Przykładowo, świadczenie emerytalne w wysokości 1,5% na rok, po przemnożeniu przez 35 lat, efektywnie przepracowanych przez pracownika, daje emeryturę odpowiadającą 52,5% jego dochodów rocznych. Pierwotnie do wyliczenia emerytury wykorzystywano średni dochód wypracowany w ciągu całego okresu zatrudnienia. Coraz powszechniej, w miarę upływu czasu, jako bazę naliczeniową zaczęto stosować średnią z najlepszych lub kilku ostatnich lat aktywności zawodowej, co spowodowało odczuwalny wzrost emerytur. W taki właśnie sposób narodził się i ewoluował system zabezpieczenia emerytalnego o zdefiniowanym świadczeniu.

Cztery podstawowe czynniki spowodowały, że niektórzy pracodawcy, jak i pracobiorcy z krajów rozwiniętych, zaczęli kwestionować użyteczność systemów emerytalnych o zdefiniowanym świadczeniu w tradycyjnej postaci:

  1. W miarę wzrostu mobilności siły roboczej oraz postępujących zmian przepisów ustawowych, wymagających coraz krótszych minimalnych okresów na­bywania uprawnień emerytalnych, sukcesywnie słabł motyw wynagradzania pracowników za wieloletnią pracę. W naturalny sposób natomiast nabrały znaczenia takie kwestie, jak nabywanie i „przenośność” uprawnień emery­talnych. Z tymi dwoma zagadnieniami wiąże się nierozerwalnie kwestia, w jaki sposób, w trakcie całego okresu aktywności zawodowej, jest naliczana wiel­kość kapitału emerytalnego (będącego źródłem finansowania przyszłych świadczeń emerytalnych pracownika) oraz kto jest prawowitym właścicie­lem zgromadzonych oszczędności emerytalnych. Jeżeli ta kwestia nie zosta­nie definitywnie wyjaśniona, to wielce prawdopodobne, że pracownik, który zmienia pracę co pięć lat, przy założeniu, że wszyscy kolejni pracodawcy będą mu oferować przystąpienie do programu o zdefiniowanym świadcze­niu na tradycyjnych warunkach, po zakończeniu okresu aktywności zarob­kowej otrzyma zbyt małą emeryturą. Mobilni pracownicy całkiem słusznie krytykują użyteczność tradycyjnych programów, jako podstawowych instru­mentów oszczędzania emerytalnego. Coraz więcej osób chociażby dziś szuka nowych źródeł dochodu w przyszłości chociażby w postaci inwestowania w takie produkty jak Skandia czy Aegon. Z kolei pracodawcy również zaczęli powątpiewać w przydatność tradycyjnych programów emerytalnych o zdefi­niowanym świadczeniu, jako środka, przy pomocy, którego niczym „złotymi kajdankami”, można przywiązać pracownika do firmy na dłużej. Przyczyną takiego stanu jest fakt częstych zmian zasad wynagradzania pracownika jeszcze w trakcie jego członkostwa w funduszu. Klimat powątpiewania wzra­sta, tym bardziej że wiele osób piastujących wyższe stanowiska uważa się za pracowników należących do kategorii „wysoce mobilnych”.
  2. Zupełnie na marginesie aspektu ekonomicznego lepiej wykształcona część pracobiorców zdecydowanie podjęła kwestię zwiększenia możliwości spra­wowania osobistej kontroli i zwiększenia przejrzystości stosunków z praco­dawcami. Tradycyjny program emerytalny o zdefiniowanym świadczeniu nie jest najlepiej oceniany pod tym względem. Zazwyczaj znajduje się on pod kontrolą pracodawcy, a nie jego uczestników. Nie jest również zbyt przejrzysty. Jego działanie ukrywa się w skomplikowanych sprawozdaniach finansowych oraz języku prawnym i aktuarialnym, niezrozumiałych dla prze­ciętnego członka programu emerytalnego. Trudno docenić coś, czego się nie rozumie.
  3. Gdy program emerytalny o zdefiniowanym świadczeniu stał się standardo­wym świadczeniem oferowanym przez dużych pracodawców, rządy coraz poważniej angażowały się w inicjatywy legislacyjne w zakresie prawa eme­rytalnego, podatkowego, a nawet rozwodowego w zakresie dotykającym zagadnień emerytalnych. Z kolei uprawnione organy administracji pań­stwowej, będące jednocześnie źródłem prawa wykonawczego, spra­wowały nadzór nad właściwym przestrzeganiem aktów ustawowych oraz zajmowały się ich interpretacją. Regulacje dotyczące finansowania dzia­łalności funduszy, inwestowania, zasad uczestnictwa, nabywania praw eme­rytalnych, dysponowania nadwyżką oraz zwolnień podatkowych stanowią zaledwie fragment niezliczonych przepisów prawa i ich interpretacji. Prze­pisy te, dzięki aktywności legislacyjnej i kontrolnej właściwych organów państwa, były wprowadzane przez dziesiątki lat do wszystkich rozwinię­tych gospodarek, gdzie umowy emerytalne w znaczącym stopniu przybrały organizacyjną formę programów o zdefiniowanym świadczeniu. Zgodnie z przewidywaniami pracodawcy stali się bardzo drażliwi na punkcie obcią­żeń związanych z administrowaniem i zakładaniem programu emerytalne­go o zdefiniowanym świadczeniu oraz wymogów dostosowywania zasad jego działania do nowych przepisów prawnych.
  4. Jednocześnie małe firmy stawały się coraz bardziej znaczącym pracodawcą na rynku pracy poszczególnych państw, zwłaszcza USA i Kanady. Podczas gdy wielcy pracodawcy radzili sobie z rosnącym balastem, wynikającym z obowiązku dostosowywania zasad funkcjonowania programów o zdefi­niowanym świadczeniu do zmieniających się wymogów prawa, małe przed­siębiorstwa nie były w stanie udźwignąć tego ciężaru. A poza tym nie chciały tego robić. Nic więc dziwnego, że wraz ze spadkiem wielkości firmy obser­wuje się zjawisko odchodzenia od programu o zdefiniowanym świadczeniu jako formy świadczenia pracowniczego.

Wszystkie powyższe problemy dotyczą również pracodawców z krajów roz­wijających się. Często jednakże stoją przed nimi dodatkowe przeszkody do pokonania. Techniczna i prawna infrastruktura, potrzebna do wspierania spraw­nego funkcjonowania programów o zdefiniowanym świadczeniu, może tam po prostu nie istnieć. Na przykład ważnym elementem procesu zarządzania takim programem jest posiadanie wykwalifikowanej kadry, która byłaby w sta­nie udzielić niezbędnej porady z zakresu rachunku aktuarialnego czy też słu­żyć inną wiedzą, jak również ustanowić właściwe standardy profesjonalizmu dla własnej branży. Przygotowanie i stworzenie takich kadr wymaga czasu, a obecnie najczęściej ich brak. Ponadto programy o zdefiniowanym świadcze­niu wymagają niezmiennej, dobrze ukształtowanej przestrzeni prawnej, W tych krajach należy to do rzadkości.

Ubezpieczenia Rzeszów

No Comments

Ubezpieczenia – czym są?

Przeczytaj kilka użytecznych porad na temat tego jak poruszać się po rynku ubezpieczeniowym ogólnie oraz podam też konkretne informacje gdzie można znaleźć biura ubezpieczeniowe w Rzeszowie i w województwie podkarpackim.

Dla kogo są ubezpieczenia? – Teoretycznie dla wszystkich, ale nie dla wszystkich jest to opłacalne. Jasne jest, że im człowiek młodszy i zdrowszy jest mniej prawdopodobne, że niespodziewanie ciężko zachoruje. Inną sprawą jest że 18 letni mężczyzna może być potraktowany przez firmę inaczej z powodu dużej ilości wypadków osób w takim wieku. Sami możemy ocenić prawdopodobieństwo, że coś nieoczekiwanego się może wydarzyć – tak samo jak robią to firmy ubezpieczeniowe. Wszystkie wyliczenia jakie one robią opierają się na rachunku prawdopodobieństwa. Dlatego robiąc wyliczenia firmy uwzględniają wiek, potencjalne niebezpieczeństwa w pracy czy choroby dziedziczne w rodzinie. Stąd logicznie rozumując najlepszy wiek na ubezpieczenie na życie to 25 do 40 lat.

W tym wieku również w rodzinie pojawia się potomstwo, które będzie potrzebowało środków i wsparcia materialnego przez następnych 20-25 lat. Warto więc mieć zabezpieczenie, że ktoś może zapewnić bezpieczeństwo materialne gdyby głowa rodziny z powodu wypadku drogowego lub w pracy nie mogła.

Ważną sprawą jest też oszczędzanie na emeryturę. Wiadomo, że żeby mieć na emeryturze dodatkowe 1000zł trzeba uzbierać określoną sumę pieniędzy najlepiej w 3 filarze. Jeśli potrzeba uzbierać np 300 tys. to wiadomo, że jeśli będzie się zbierało przez 30 lat to potrzeba odkładać miesięcznie mniej niż jakby się zbierało przez 15 lat. dodatkowo dochodzi kwestia inwestowania pieniędzy na rachunku, gdzie klient może wybrać sam strategię inwestowania, a więc mieć wpływ na to, co dzieje się na jego rachunku co pozwoli zmaksymalizować dochody z lokaty.

Jak traktować 3 filar

III filar ma dziś klientowi zapewnić pieniądze w razie wypadków losowych chorób, które wykluczą go z pracy zarobkowej i znacznie obniżą jego dochody dostępne w postaci renty z ZUS-u, która na dzień dzisiejszy wynosi 680 zł. Po odliczeniu tych pieniędzy od swoich obecnych wydatków można zorientować się ile na dzisiaj, będzie miał braku, gdyby przydarzyła się losowa przykra sytuacja. Osobno traktuje się zabezpieczenie emerytalne, które w najnowszych rozwiązaniach powinno być osobnym programem inwestycyjnym nastawionym na maksymalizacje zysków w długim okresie czasu. Przygotowanie dobrego programu ubezpieczeniowego powinno być zawsze poprzedzone analizą finansową.

Jak wybrać dobrego doradcę ubezpieczeniowego

Doradca przede wszystkim powinien budzić zaufanie. Powinna być to osoba poważna i wyważona a nie kolejny naciągacz z wyuczonymi tekstami i zagrywkami. Dużo o doradcy może powiedzieć staż jego pracy w tym zawodzie. Co najmniej powinno być to więcej niż 3 lata. Wtedy możemy liczyć, że jeszcze kiedyś zobaczymy taką osobę. Dlatego nie zaleca się podpisywania umów na pierwszym spotkaniu – lepiej przemyśleć propozycję i umówić się z tym doradcą jeszcze kilka razy – conajmniej raz. Niekorzystną sytuacją jest podpisać coś pod wpływem emocji na pierwszym spotkaniu a potem już nie mieć kontaktu z takim agentem np w razie wyjaśnienia wątpliwości lub pretensji. Dobry doradca, to taki, który chce być z klientem przez długi czas, w przypadku gdyby trzeba było coś ubezpieczyć lub poradzić się w sprawach finansowych.

Dobry doradca to osoba, która przychodzi na myśl klientowi zawsze w sytuacjach:

  1. Gdy chce ubezpieczyć samochód.
  2. Gdy kupił dom lub mieszkanie.
  3. Gdy urodziło się dziecko.

Obecnie można spotkać wielu doradców z różnych firm w każdym mieście, szczególnie w Rzeszowie ten rynek jest bardzo rozwinięty. Firmy ubezpieczeniowe, które mają biura w Rzeszowie to np:

  • Commercial Union
  • ING
  • AXA

Łatwo jest znaleźć kontakt do biura lub osób, które zajmują się ubezpieczeniami. Można poszukać w internecie lub zaglądnąć na stronę biura ubezpieczenia Rzeszów. Jest to strona doradcy ubezpieczeniowego, któremu można zaufać i który ma duże doświadczenie w branży ubezpieczeniowej. Firma, którą reprezentuje ma jedne z lepszych ofert dla klientów, dlatego można dużo spodziewać się po rozmowie z taką osobą.

OFE – który wybrać, na co zwracać uwagę.

No Comments

Ranking OFE za rok 2008

gazeta wyborcza ranking OFE

Ostatnio w “Gazecie Wyborczej” ukazał się ranking Otwartych Funduszy Emerytalnych za rok 2008. Jako, że sam miałem niedawno okazję wybierać fundusz postanowiłem podzielić się z Wami swoimi spostrzeżeniami i wnioskami na ten temat. Zacznijmy od tego, że w ostatnim roku wszystkie OFE wygenerowały stratę, bardziej miarodajne są jednak długotrwałe stopy zwrotu w poniższej tabeli 3 letnia stop zwrotu:

Fundusz Emerytalny Wartość jednostki Ranking Rzeczpospolitej Ranking Gazety Wyborczej ANALIZY ONLINE XII’08 Stopa zwrotu od początku działalności OFE 3 letnia stopa zwrotu wg KNF za okres od 30-IX-2005 do 30-IX-2008
XII 2008 X 2008 VI 2008 36 mies. 12 mies. XII 2008
AEGON 23,89 13 14 10 9 9 (138,9%) 10 (11,56%)
AIG 23,12 10 4 7 7 12 (131,2%) 5 (13,93%)
ALLIANZ 22,92 11 11 3 3 13 (129,2%) 6 (13,67%)
AXA 24,13 7 8 4 2 7 (141,3%) 7 (13,65%)
BANKOWY 23,19 14 13 14 8 10 (131,9%) 14 (8,20%)
COMMERCIAL UNION 24,10 4 2 12 12 8 (140,6%) 9 (11,58%)
GENERALI 25,21 1 2 2 4 3 (152,1%) 3 (16,64%)
ING 25,70 2 1 13 13 1 (157,0%) 13 (10,71%)
NORDEA 24,79 9 10 11 5 4 (147,9%) 11 (11,32%)
PEKAO 23,15 6 7 1 6 11 (131,5%) 1 (17,94%)
POCZTYLION 22,71 12 12 5 1 14 (127,1%) 4 (14,11%)
POLSAT 25,42 3 5 9 14 2 (154,2%) 2 (16,77%)
PZU „ZŁOTA JESIEŃ” 24,43 5 6 6 10 6 (144,3%) 8 (12,15%)
WARTA 24,63 8 9 8 11 5 (146,3%) 12 (10,80%)
Na żółto zostały podświetlone miejsca powyżej średniej w danym rankingu (od 1 do 7 na 14 Funduszy Emerytalnych).

OFE co należy brać pod uwagę przy wyborze lub rozmowie z doradcą

  • Prowizja jaką OFE pobiera. Cytując Gazetę Wyborczą:

“Tworząc ranking, celowo nie stworzyliśmy osobnej kategorii oceny z wysokości prowizji, o które OFE co miesiąc uszczuplają nasze składki. Powód jest prosty – fundusze emerytalne praktycznie nie konkurują między sobą wysokością pobieranych opłat. 13 spośród 14 działających funduszy pobiera najwyższe możliwe prowizje. Każdą wpłacaną składkę uszczuplają o 7 proc. Oznacza to, że od każdych przekazywanych do funduszu 100 zł 7 zł zabiera się nam na dzień dobry.

Chlubnym wyjątkiem jest Allianz, który bierze “jedynie” 4 proc. W ubiegłym roku przyszli emeryci oddali towarzystwom w postaci opłat od składek ponad 1 mld zł. A teraz jest i tak lepiej niż kilka lat temu. Wtedy te opłaty były jeszcze wyższe i sięgały nawet 10 proc. każdej wpłacanej składki. Dopiero cztery lata temu po akcji “Gazety” “Bój o wyższą emeryturę” posłowie zmienili prawo, zmuszając fundusze emerytalne do poskromienia apetytów. Na kolejne według ustawy obniżki możemy liczyć dopiero za dwa lata. Wtedy prowizje zaczną spadać, żeby za pięć lat osiągnęły 3,5 proc.

Źródło: http://gospodarka.gazeta.pl/pieniadze/1,29570,6103202,Ranking_najlepszych_funduszy_emerytalnych.html?as=2&ias=2&startsz=x

W/g mnie jest to naprawdę spory plus dla Allianz, który nie dość że jako jedyny OFE się wyłamał z oligopolu cenowego to jeszcze umiejętnie zarządzał kapitałem w ostatnim roku (o tym za chwilę).Podsumowując wszystkie fundusze za wyjątkiem Allianz wyceniają się na 7%, Allianz wycenia swoją usługę na 4%. Warto również zaznaczyć, że 7% jest górną granicą prowizji narzuconą przez prawo.

  • Długookresowa stopa zwrotu to kolejny bardzo ważny czynnik jaki powinno się wziąć pod uwagę przy wyborze OFE. Optymalnie jest się posługiwać stopą 5 lat i wyżej. Trzeba wziąć pod uwagę, że inwestycje OFE z założenia mają charakter długookresowy tj. umownie powyżej 5 lat. Może to sprawić, że wyniki jednoroczne mogą być w wielu przypadkach mylące. Najlepszym możliwym wyjściem jest przejrzenie stóp zwrotu od momentu powstania funduszy czyli od roku 1999.
  • Średnia pozycja OFe w rankingu Komisji Nadzoru Finansowego jest to niezależny ranking sporządzany przez regulatora rynku czyli KNF. Stopy zwrotu oblicza i publikuje Komisja Nadzoru Finansowego (stopa zwrotu funduszu obliczana jest przez poszczególne OFE na koniec marca i września każdego roku za ostatnie 36 miesięcy. Wartość tę wylicza się w oparciu o zmianę wartości jednostki rozrachunkowej. Na poziomie całego rynku wyliczana jest średnia ważona stopa zwrotu wszystkich OFE będąca sumą iloczynów stóp zwrotu i przeciętnego udziału w rynku danego funduszu mierzonego wielkością aktywów netto)

Porównanie OFE według stopy zwrotu
od początku działalności od roku 1999-2008

OFE Stopy zwrotu [%]
ING +157.50
Generali +151.80
Polsat +150.80
Nordea +148.10
Warta +146.20
PZU Złota Jesień +145.40
AXA +141.50
Commercial Union +140.90
AEGON +139.00
Bankowy +132.00
AIG +131.70
Pekao +131.50
Allianz +129.50
Pocztylion +126.80
Skarbiec Emerytura +126.40

  • Struktura inwestowania funduszu papiery i nazwy akcji w jakie inwestują fundusze są objęte tajemnicą. Można się jednak dowiedzieć jak dany OFE rozkłada swoje inwestycje czy preferuje bardziej ryzykowne aktywa jak akcje czy też mnie jryzykowne np: obligacje bony skarbowe. Warto poznać jak procentowo będzie dywersyfikowany nasz portfel. OFE, który inwestował najwięcej w akcje jest Polsat z kolei do bezpiecznych i mało ryzkownych funduszy możemy zaliczyć np: AEGON, który inwestuje głównie w obligacje i bony skarbowe czyli instrumenty o niskim stopniu ryzyka.

Fundusze emerytalne

1 Comment


Blue Taste Theme created by Jabox